In het spoor van der Arabische lente.

Het is bijna traditie, en wat een fijne traditie.Seizoen na seizoen zijn er  op zondagavond  de meest prachtige reis en cultuurprogramma’s te zien. Tegen half negen,  Nederland twee.  Het zit al helemaal in mijn systeem  waardoor ik inmiddels al routineus met een grote pot thee naast me voor de tv zit. Prachtige met zorg en liefde gemaakte programma over de cultuur, geschiedenis of actualiteit van een land of regio. Vakkundig gefilmd , en met alle tijd. Weken lang over één land of thema, waar vind je dat nog. Onderweg naar het Avondland bijvoorbeeld,  van jan Leien,ik schreef er op deze plaats als vaker over. Twee prachtige reeksen met Jelle Brandt Corsticus; van Moskou tot  Magadan, en van Moskou naar Moermansk.  Oostwaards, van Jaap Scholten,  over Oost Europa. Twee wederom  prachtige series van  Adriaan van Dis in Zuid Afrika, en recentelijk in Indonesie, en nu sinds een paar weken Paul Rosemuller,  in het spoor van de Arabische revolutie. Stuk voor stuk series zoals televisie hoort te zijn, mooi en integer gemaakt, onderhoudend, informatief, en met een verbredende kijk op de wereld Vaak ook met een persoonlijke inbreng en betrokkenheid. En, ook niet onbelangrijk, eindelijk eens op een normaal deugdelijk tijdstip, en niet aan de randen van de nacht. Deze weken, ik zei het al, is het de beurt aan Paul Rosenmoller die het spoor van de Arabische revolutie volgt. Hij was deze week in Libië, nog maar net verlost van hKadaffi. Een aan puin geschoten land. Hij ontmoet de leider van  de Amazigh, een Berberstam die ten tijden van Khadaffi zwaar onderdrukt werd. Een ontroerende man in wiens gezicht de  sporen van de vreugde en de verschrikkingen  van de afgelopen maanden nog te zien zijn .Hij vertelt   zijn verhaal letterlijk op de puinhopen van het hoofdkwartier van Khadaffi, en je ziet het ongeloof nog in zijn ogen. Veertig jaar bezetting en waanzin, en in een paar maanden tijd ligt alles aan puin. Hij loopt door de restanten van  de cellenblokken,  raapt een sleutel op en zegt ;

“Toen de cellen gebroken werden

is er ook veel in onze hoofden gebroken,

we kunnen eindelijk weer vrij denken”

Vrij denken. Na véértig jaar.Tegelijkertijd schets hij de gevolgen die na iedere dictatuur zichtbaar zijn, ik ken ze ook uit Roemenie. Een volk wat zo lang in angst heeft moeten leven en niet heeft mogen zeggen wat het dacht en vond, is  in eerste instantie nauwelijks in staat nu wél verantwoordelijkheid en initiatief te nemen. Ze hebben veertig jaar lang alleen maar angstig gevolgd en zijn  zo lang  monddood gemaakt  dat het denken van de mensen letterlijk opnieuw gevormd moet worden. Daar gaat vaak generaties overheen, voor dat dat echt het geval is. Los daarvan is Khadaffi weliswaar verdreven maar zijn er nog steeds enclaves van zijn aanhangers, en liggen er stammentwisten en onrust op de loer. Veilig is het nog lang niet, een  evenwichtige democratie, zo hij er al ooit komt, is nog ver van huis.  Maar ze zijn nú vrij dit stukje in de geschiedenis is binnen. De mensen die gesneuveld zijn, zijn niet voor niets gestorven. Telkens in de documentaire zie je de stoere façades breken als er gesproken word over de doden. Ach, is de verzuchting herhaaldelijk, konden zij nu nog maar even zien hoe het nú is. Een jonge verzetstrijder vertelt er over.  Eigenlijk muzikant van professie, nu een revolutionair met een kalashnikov. Zo is de revolutie in Libië ook ontstaan natuurlijk, gewone mannen en jongens die in opstand kwamen, we herinneren ons de eerste beelden nog, ongetraind, ongedisciplineerd, maar bereid te sterven voor hun land. Velen hebben dat ook gedaan, dat sterven.

 De revolutinonair/muzikant zei trouwens iets heel moois op de vraag wat vrijheid voor hem betekende, Hij zei

“Vrijheid betekend alles te kunnen zeggen en denken

Hoe ik het voel

Zonder een ander te kwetsen.”

Na zoveel geweld, en haat na 40 jaar onderdrukking ontroerde die laatste toevoeging me. Zonder een ander te kwetsen.Tot slot dient de Jemense fotografe nog vermeld, die diepe indruk maakte, zo ook die moeder van de World Press foto van dit jaar. Gezichten bij de stroom van nieuws en tv beelden van het afgelopen jaar.Het gaat te ver om er hier allemaal op in te gaan. U moet het zelf even terug kijken, of gewoon de rest van de serie volgen.Morgen weer een nieuwe aflevering.

20 mei, Paul Rossenmoller  en de puinhopen van de dictator

Wil

Dibigate

Heeft U de petjes van Henk Bleker nog  in huis? U loopt genadeloos achter. Henk is het niet geworden, sterker nog, Henk gaat terug naar de pony’s. Zegt hij. Het is Henk, dus we weten het pas helemáál zeker als hij de ponystaldeur ook daadwerkelijk achter zich dicht getrokken heeft, maar het heeft er in ieder geval grote schijn van. Nee, wilt U er op deze zonnige zondagmiddag een béétje actueel bij zitten dan hult U zich in een Tofik Dibi shirt, met daarop, geleend van de landmacht, twee aankruisvakjes met “geschikt” en “ongeschikt”. Jack de Vries eat your hart uit ,met je “Eerlijk Helder Henk”. Je kunt van alles van Tofik zeggen, maar accuraat op de situatie in springen kan hij als geen ander. Zelfspot heeft hij blijkbaar ook, en bovenal gevoel voor drama. Enige melodramatiek is hem niet vreemd.Shakespeare, ware hij nog onder ons geweest, had er wel raad mee geweten. Drama met een grote D.  Groen links zat na het lenteakkoord eindelijk weer een beetje in de lift, je zag Jolanda Sap   in haar rol groeien, en de peilingen gingen na getoonde daadkracht ook eindelijk weer eens een beetje omhoog. Tot Tofik Dibi uit het niets bedacht dat hij ook lijsttrekker wilde worden. Tot zover niets aan de hand. Niet chique weliswaar, je partijleider publiekelijk zo afvallen en al persconferenties met afgooiende stropdassen beleggen. En ook wat betreft  de timing denk je, jongen wacht nog een paar jaar tot je iets evenwichtiger in je vel steekt. Maar het is een vrij land, je mág je kandidaat stellen, en dan moeten de leden er maar van zeggen wat ze vinden. Tot Dibi vrijdag, onderweg naar wéér een mediaoptreden ,terwijl er afgesproken was dat hij dat even niet zou doen, letterlijk  zijn taxi rechts omkeer moest laten maken en op het matje geroepen werd bij de kiescommissie, waar hij te horen kreeg dat het hele feest niet door ging omdat hij niet geschikt was. Ondertussen liet  Dibi  het vaderland als een stervende zwaan, al twitterend,  weten dat hij vocht als een leeuw. De partijvoorzitter  van Groen Links  kwam vervolgens linia recta uit die vergadering bij Knevel en van de Brink aan tafel  uit  leggen dat er niets aan de hand was. Ze snapte waarlijk niet waar alle drukte en ophef  vandaan kwam, er kwam gewoon een referendum tussen Dibi en Sap. Ze vonden Dibi  dus alleen niet geschikt. Fijn. Dus je hebt nu de situatie dat er een politiek leider gekozen gaat worden, de nummer twee van de lijst notabene, die de partij open en bloot  niet geschikt vind. En dan? Gaan zij dan allemaal opstappen en hebben ze weliswaar een nieuwe leider maar geen partij meer? De schoonheidsprijs verdient het allemaal niet , en Dibi, die waarlijk zwelgt in dit hele drama, spint er garen bij. De leden van groen Links houden namelijk niet zo van ondoorzichtelijke  procedures en machtsvertoon, dus waar Sap vorige week nog op haar sloffen zou winnen loopt Dibi nu  behoorlijk in. Grote verliezer in dit verhaal is  de partij zelf,ze kelderen sinds dit hele gedoe begon met de dag in de peilingen. Vorige week hadden ze  acht  zetels, nu in één week vier minder. Gehalveerd in één week. Kiezers houden niet van ruzie. En als je bedenkt dat ze er nu tien hebben, dan  vrees ik dat er na de verkiezingen nauwelijks een rol over blijft voor Groen Links in de formatie .  Wat het partijbestuur aan te rekeken valt. Over de inhoud ging het trouwens allemaal niet, bleef Tofik ons alsmaar bezweren, het ging om de vorm. En dat is misschien nog wel het meest zorgwekkende in deze woelige tijden. Zullen we het voorlopig, terwijl Europa op zijn grondvesten trilt en we midden in een recessie zitten  alle t shirt en slogans maar weer even in de kast doen en het gewoon over de inhoud hebben?

Trouwens Tofik, als je mee leest,afblijven voortaan van die stropdas.

Die is van Prins Claus.

Wil

Piano in de lift

Ik heb een oude piano, of beter gezegd, mijn ouders hebben een oude piano, die ik voor hen te koop aan ging bieden op marktplaats. Een oud barreltje, ongestemd, waar sinds jaar en dag veel muziek op is gemaakt, door begaafde en iets minder begaafde pianisten. Van Vader Jacob, tot The Red Hot Chillipeppers, en alles wat daar tussen zit is ooit wel eens op hem ten gehore gebracht, maar ja, het beestje werd oud, de kinderen zijn inmiddels het huis uit, en hij stond zo zachtjes aan een beetje in de weg, dus hij moest weg. Marktplaats dus maar, wie weet wat een gek er voor geven zou.Daar de gehele opbrengst ter mijner gunste zou zijn  waren mijn verwachtingen hooggespannen, ik zag  uiteraard al gouden stranden in het verschiet.  Helaas liep het  niet echt storm, en omdat je voor piano’s schijnbaar advertentiekosten moet betalen was de tussenstand lang – 9 euro. Na enkele dagen ontving ik een mailtje van iemand die wel belangstelling had. Het moest wel lowbudget, want ze waren bezig met een festival. Nieuwsgierig en muziekminnend  als ik ben ging ik  googelen, en dat bleek het allivater-festival in Utrecht te zijn. Waar ik nu even geheel onbaatzuchtig reclame voor ga maken. Want wat een   briljant idee, muziek maken in de lift. Je stapt in een lift, in een studentenflat, gaat naar een verdieping ,en in de tussentijd staat er dan dus iemand in die lift muziek voor je te maken, en geen onaardige muziek ook nog eens, zag ik in het filmpje. Drie jaar terug begonnen, en wegens succes steeds iets groter, zodat er nu niet alleen meer muziek in de liften zijn, maar ook in de hallen. Er is ook een echt podium dit jaar, en allerlei soorten kunst.  Bijna jammer, lijkt me, want het meest sympathieke idee is toch wel gewoon live muziek in die lift. Ik kreeg er helemaal zin in. En ik werd ook helemaal vrolijk van de gedachte dat onze oude piano dáár eventueel  zijn allerlaatste uren zou slijten voor hij definitief naar het pianokerkhof zou verhuizen..... in een lift met muziekmakende mensen die een leuk idee hadden, en dat vervolgens gewoon in de praktijk gingen brengen. Je kunt het slechter treffen. Ze mochten hem  dan ook voor die negen euro hebben wat mij betreft .Die gouden stranden kwamen  wel een andere keer.  Helaas sneuvelde het idee  wegens praktische bezwaren. Tot mijn spijt. Het zou zo’n mooi einde geweest zijn. Maar mocht U dus 8 juni zin hebben in een beetje muziek…Elevator Sessions Festival in Tuindorp, Utrecht

http://elevatorsessions.wordpress.com/2012/05/01/33/

O ja, en mocht U  dus nog een oude piano zoeken…………….

http://muziek.marktplaats.nl/piano-s/558182473-oude-piano.html

Moet gestemd worden, maar dan doet ie het nog prima.

W

Eerlijk helder Henk

Het leek mij gezien de  woelige afgelopen weken raadzaam om het even niet over politiek te hebben, maar dit kan ik toch niet laten lopen. Henk Bleker. Waar zullen we beginnen? Eigenlijk al bij zijn roepen dat hij als interim voorzitter echt niet, heus niet. zélf het kabinet in wilde. Om vervolgens blijmoedig staatssecretaris te worden. Als partijvoorzitter loodste hij het CDA al even blijmoedig  richting de  PVV, dat congres zullen wij allen nooit meer vergeten. Onderweg werden een paar hoogstaande partijleden die riepen dat dat een en al ellende zou worden, gedumpt op een manier waar de honden geen brood van lustte. Vervolgens beging hij de meest  beschamende televisieblunder van 2011, iets met Mauro en een briefje. Ondertussen  werd de samenwerking met de PVV een puinhoop, en nu moet hij ineens, net zoals iedere andere zichzelf respecterende CDA-er deze week van de daken riep, niets meer hebben van de PVV, het boerka verbod, het polenmeldpunt, en de kritiek op de president van Turkije. Toen dat al aan de orde was was het ook bij Bleker oorverdovend stil . Affijn, dat was toen, nu is nu, en nu is het CDA leiderloos. Bleker was niet beschikbaar, of misschien eventueel toch wel beschikbaar, of als er geen goede anderen waren wellicht eventueel beschikbaar, of, och wat een verrassing, toen de einddatum van het indienen naderde ineens tóch volledig beschikbaar.  Met een plan, en met een heuse campagnevoerder; Jack de Vries. Die laatste was zo vriendelijk om ons onderstaande scene even te beschrijven.  Jack en Henk zaten samen met wederzijdse vriendinnen namelijk recent in the Crazy piano.  Biertje erbij, zo stel ik me voor. Borrelnootjes.   Jack zegt “je moet het doen hoor Henk”. Henk zegt, “nee joh gekkerd”. Jack zegt, “jawel je moet het doen”. Henk zegt “oke dan”. Met een diepe zucht erbij, zo stel ik me voor. Vriendin, ik denk die van Henk, zegt…”ooooooh,dat weet ik een leuke slogan….”Eerlijk Helder Henk”.De ambice klopt dus, de dialoog is  echter volledig uit mijn eigen brein ontspoten. Je zou  dus vermoeden, sterker nog , je zou hópen,  dat de slogan ook van mijn hand is, maar de werkelijkheid haalt mij rechts in. De slogan klopt. Eerlijk Helder Henk. Geen letter aan verzonnen, zonder te blikken of te blozen op de persconferentie ten gehore gebracht, en, ik verzin dit wederom niet, gedrukt op t shirts en petjes. Eerlijk helder Henk.  Knulliger kan  niet. Het werkt op mijn lachspieren, wekt associaties met bierreclames, en klopt bovendien niet met de werkelijkheid,want als er iemand dit laatste jaar, om te beginnen over zijn ambities,  niet al te eerlijk, en zeker niet al te helder was, wat het Henk Bleker wel. Hij gaat het niet worden. Tenminste dat neem ik aan. Sybrand van Haersma Buma, wiens naam ik  alsmaar niet kan onthouden gaat het  worden. Denk ik. Rest ons tegen die tijd een doos met een paar honderd t shirts en petjes voor de liefhebber. Eerlijk Helder Henk .

Wie bied?

W

Mensen

Hoe langer ik blog, hoe meer ik er achter kom dat politieke- of vlammende betogen, en  ironische stukken me veel makkelijker af gaan, dan schrijven over de  grote zaken des levens. Dingen als  liefde,  geluk, vriendschap. Ik doe wel eens een poging, maar het valt meestal suikerzoet en sentimenteel uit. Zo vast ook vandaag, dus vergeef mebij voorbaat, maar ik ga toch een poging wagen. Over tevredenheid gaan we het hebben, over domweg tussen de mensen lopen en je gelukkig voelen. Het overkomt mij niet zo vaak meer, ja dat gelukkig voelen wel, maar die mensen niet. Gisteren wel.  Gisteren liep ik, sinds jaren,  weer eens ouderwets en onbekommerd over de vrijmarkt. Ik zat  op een terrasje  in  zon met een vriendin, tussen de woelende menigte, en voelde me onbetamelijk gelukkig. Van alles wat ik zo nu en dan  mis, mis ik “mensen” denk ik het meest. De drukte, de veelkleurigheid, de outsiders. Ik ben gek op mensen, altijd al geweest, het liefst mensen die net buiten de boot vallen, of zich niet helemaal aan de bestaande conventies houden, kleurige mensen, rare mensen,gekke mensen, maar ook gewoon keurige mensen, met kindjes met strikjes en H&M kleren. Het léven zien , daar houd ik van..Mijn meest geliefde plek wat dat betreft in de Oude Gracht in Utrecht, omdat de rauwe randjes van het leven daar net nog iets meer zichtbaar zijn, maar een vrijmarkt als gisteren, met stoeten in oranje gehulde mensen met hordes kinderen, en een terras in de zon,  leent zich daar ook buitengewoon goed voor.De traditioneel leeg gesleepte zolders ,die in grote aldi tassen meegezeuld worden, om een paar  jaar later weer  een paar stoepen verderop terecht te komen. Een oma  die, zo te zien, zo  uit het bejaardentehuis, met stoel en al midden op een  verkoopkleed was gezet om een oogje in het zeil te houden, terwijl de oorspronkelijke verkopers zich zelf ook in het feestgewoel gestort hadden. Twee dappere gitaarspelende jongens die door de opstartende plaatselijke deejay,  totaal  van hun sokken geblazen werden Cupcake-verkopende roze meisje, met schattige cakejes en nog mooiere zelf versierde  zakken, die vol ijver ook nog eens de áller mooiste versierde zak voor mij uit  de stapel ging zoeken. Een iets te onervaren bediening op een iets te vol terras. Een jongentje van een jaar of  zeven die tot zijn stomme verbazing  ter plekke ontdekte  dat  “heel stil staan en doen of je een standbeeld bent”   vandaag iets  was waar mensen géld voor gingen geven. Écht geld. En een hele oude meneer  met een rollator en een bosje bloemen, die ik op het kerkhof tussen alle drukte in de straten rondom hem ,een kruisje zag slaan bij het graf van, denk ik,  zijn vrouw.  Gek genoeg meer een troostend dan een verdrietig beeld.   Ik zag het allemaal. Ik zoog het op als een spons. Het leven is soms  helemaal niet zo ingewikkeld. Ik ben een tevreden mens.

W

De kunst van het veldspel

Even, na alle politiek,  lekker een boek aanprijzen hier. De kunst van het veldspel. The art of fielding, zoals de oorspronkelijke titel luidt, wat aanzienlijk lekkerder “bekt”. Een boek over honkbak. Jij hebt toch helemaal niets met honkbal, hoor ik de mij bekende lezer mompellen. Klopt. Niets. Maar dat is geenszins  noodzakelijk voor dit boek. Al las ik net toevallig dat Mart Smeets daar anders over denkt.  Volgens hem moet je een honkbalkenner zijn, én  de “ins en outs” weten van een Amerikaanse highschool ,om dit boek op waarde te kunnen schatten .Maar ik ben zo vrijmoedig om de heer Smeets blijmoedig te negeren in deze .Natúúrlijk zal je het boek anders lezen als je een fanatiek honkballer bent, zoals je dit boek ook anders zult lezen las je “Moby Dick”van Melville van voor naar achter  kunt spellen, of inderdaad precies weet hoe de verhoudingen op een Amerikaanse highschool in elkaar zitten. Dan haal je er ándere dingen uit, Misschien wel méér inderdaad.  Maar ik blijf erbij dat het geen absolute voorwaarde is, want dit boek gaat namelijk over ménsen .Over menselijke verhoudingen. Het is al even geleden dat ik een boek las waarin de karakters zo goed zijn neergezet en uitgediept. Ik viel al op de eerste bladzijde voor ze, en dat bleef het hele boek zo. Het boek kent vijf hoofdrolspelers. Henry, een  onopvallende ietwat onooglijke jongen, zonder al te veel zelfvertrouwen die een briljant honkballer blijkt .Mike, een honkballer zoals honkballers er  in onze verbeelding uit horen te zien, breed, en groot,  met kapotte knieën en een   fikse pijnstillerverslaving.. Aanvoerder van het  West College honkbalteam. Ontdekker en behoeder van Henry. De vriendschap tussen deze twee mannen vormt de  rode draad van dit boek. Een onevenwichtige vriendschap, die dan ook gedoemd is érgens te ontsporen, maar die bol staat van loyaliteit en trouw. Dan hebben we nog Owen, Henry’s homosexuele kamergenoot, ook wel de Boedha genaamd, een ietwat onverstoorbaar figuur, die de verbinding vormt tussen de meeste personages, maar van wie we als enige niet diens gedachten en overpeinzingen lezen.  Tenslotte zijn  er nog   rector Affenlight die voor het eerst van zijn leven echt verliefd word, wat hem meteen ook behoorlijk in de problemen brengt, en zijn dochter Pella, die net gescheiden, of nog niet eens helemaal, terug keert bij haar vader. Maar eigenlijk gaat dit boek over dromen. En dan dromen die nét niet lukken. Over teleurstelling en desillusie, over angst voor het leven, over vriendschap,  fanatisme, verbondenheid, loyaliteit, en hoe ver je daar in moet gaan, over vallen en opstaan, over  de liefde, over de dood. Kortom dit boek gaat over het leven. Ik las in recensies overal vergelijkingen met Irving, maar  ik vond deze personages  veel echter, veel menselijker, dan die van Irivng. Je gaat al na een paar pagina’s van ze houden en worstelt met ze mee. Hoogtepunt wat mij betreft is de scene,ik zal verder niet te veel onthullen, waarin Henry midden in de nacht totaal gedesillusioneerd met vest vol honkballood een meer in zwemt.  Verlatenheid tot op het bot, zoals iedereen die in zijn leven wel eens tegen komt .Een spiegelend meer, maanlicht en een totaal gedesillusioneerde honkballer .Maar ja, schrijf het maar eens op zonder al te melodramatisch te worden. Harbach lukte het. Ik las en bleef lezen en geloofde alles. Mijn enthousiasme komt ook omdat het precies het soort boek is waar ik  van houd, een verhalen-vertel-boek, waarin je lekker mee kunt drijven. Echt zo’n léésboek, in de werkelijke zin van het woord waarvan ik er eens in de zoveel tijd eentje wil lezen. Gewoon  zitten, lezen, koffie erbij, en dan de eerste helft steeds sneller lezen, en de tweede helft steeds langzamer. Omdat je niet wilt dat het stopt. Ik had ook nog  eens de luxe dat dit boek tijdens een vakantie op mijn pad kwam, er daar is het, mocht u uw koffer pakken binnenkort, helemaal ideaal voor. Gewoon een ouderwets lekker léésboek.

 Noot voor mijn meelezende broer K. Vijf jaar heeft de goede man aan dit werkje gewerkt. Vijf jaar. Had ik al eens gezegd dat schrijven een vak is?

W

 De kunst van het veldspel, Chad Harbach

Uitgeverij de bezige Bij

527 pagina's

ISBN  978 90 234 67564

Wandelgangencoalitie

Mórgen, of de komende maanden,  ga ik  vermoedelijk   vast wel weer eens mopperen, want  er valt ongetwijfeld wel het een en ander aan te merken op het akkoord wat nu door de wandelgangencoalitie gesloten is, maar vandaag ben ik nog steeds uitermate  tevreden. Tevreden omdat in de puinhoop, waarin we sinds zaterdag verkeerde, mensen het lef hadden om, ik krijg het bijna mijn strot niet meer uit  na de afgelopen dagen,  over hun eigen schaduw heen te springen, lef te tonen en hun verantwoordelijkheid op te pakken.  Met een daadkracht die we sinds mensenheugenis in de politiek niet meer hebben mogen  aanschouwen. Twéé dagen aan vergadertafels, met partijen die van nature vaak tegenover elkaar staan, en dan tóch een akkoord.Mijn stem zal bij de komende  verkiezingen dan  ook  zeker gaan naar één van die drie partijen, wegens betoond lef! Het is misschien allemaal niet ideaal, ook in hun eigen ogen niet, maar er zit weer beweging in.  Het land ligt nu in ieder geval  niet op zijn minst een half jaar op apegapen, er gebeurd iets. Brussel en de financiële markten zijn voorlopig weer  gerust gesteld, er zijn wat vervelende  bezuinigingen voor kwetsbare groepen terug gedraaid, en  ze hebben nog wat structurele maatregelen voor elkaar gekregen ook.

Grote vraag, nu het stof wat is   neergedaald, is, waar was de PvdA? Ik hoorde Diederik Samsom de hele dag iets roepen over totempalen die niet heilig meer waren; "Ik maak van de drie procent  geen totempaal". Als je die zin volgende maand nog eens  op je gemak over leest vermoed je toch wel ernstig dat er iets mis is met iemands geestelijk welzijn, maar gisteren hield Diederik hem toch wel een journaal of drie  vol. Waarna hij over ging op  sippen dat hij niet was uitgenodigd.  De Kámer, waartoe hij behoort, was aan zet. Níemand was uitgenodigd, mensen meldde zich. Én  Groen Links  wilde hem er héél graag bij hebben, omdat zij in deze constructie  nu de meest kwetsbare partij zijn. Ik denk dat  bij de PvdA de koudwatervrees om te ver bij de SP vandaan te drijven, en wellicht ook de  politieke onervarenheid van Samsom, hem de das om deden.  Gisteravond riep hij van de daken dat het een schandalig akkoord was, waar zij nooit mee hadden kunnen instemmen. Maar als ze aan tafel waren aangeschoven hádden ze daar helemaal niet mee hoeven instemmen, maar hun eigen dingen er nog uit kunnen slepen. Daar viel genoeg te halen, de PGB bezuinigingen  zijn  grotendeels gesneuveld, de kunstbezuinigingen zijn terug gedraaid, de bezuinigingen ook het passen onderwijs  ook, de natuur krijgt veel meer geld, en  de half miljard bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking zijn gelukkig ook van de baan. Wat boven aan de verlanglijstjes stond is ingewilligd, en dat zou bij de PvdA ook zo gegaan zijn.  Een gemiste  kans,  waardoor, omdat de PvdA zich nu af moet zetten, ook Groen  links het meteen erg hard te verduren kreeg gister avond. Maar hoewel ik nog steeds erg aan Jolanda Sap moet wennen, en debatteren helaas niet haar grootste gave is, ik mis Femke, had ze wel het meest treffende citaat vanmorgen in de ochtendkranten…."Schone maar lege handen, daar heeft niemand wat aan". En zo is dat.

 Wie ook met lege handen staan zijn de PVV kiezers. Hoe langer ik er over na denk,hoe meer ik denk dat zij misschien wel de échte verliezers zijn In dit verhaal . Niet alleen zijn ze uit het centrum van de  macht verdwenen, om er vermoedelijk nooit meer in terug te keren, ook is letterlijk alles wat in hun ogen,  bereikt was, weer terug gedraaid. De animalcops, het boerkaverbod, de beperkte immigratieregelingen, allemaal door het afvoerputje verdwenen.  Omdat hun leider, op het laatste moment terug deinsde voor de verantwoordelijkheid. Niet dat ik dat erg vind, maar ik ben dan ook geen PVV kiezer. Als ik dat wél was zou ik héél snel een andere partij kiezen, wat een derde ook zegt te gaan doen. Blonde zaterdag, mooiste typering die ik las over het afgelopen weekend, kon wel eens niet zo goed uit pakken voor Geert.

Al weet je het bij hem maar nooit.

W

Schriftje

Het is vast niet helemaal moreel correct, maar O wat houd ik van wrokkende politici, die uit rancune over aangedaan leed, nu eens eindelijk aan de journalisten gaan vertellen wat zich de afgelopen weken in het Catshuis heeft afgespeeld. Likkebaardend, met veel koffie erbij, las ik vanmorgen twee pagina’s ooggetuigenverslagen en citaten waar je als politiekvolger je vingers bij af likt. Bron van mijn vreugde was de Volkskrant van vanmorgen, en ik begin maar meteen met de slotscene van zaterdag. De heren komen in vrijetijdskleding naar het Catshuis, alleen Wilders arriveert in pak. Rutte opent de vergadering ,die vooral bedoeld is om de laatste puntjes op de I te zetten. Niets formeels aan, gewoon ter afronding. Wilders begint met de mededeling dat ze alles overziend hebbende niet akkoord kunnen gaan. Monden vallen open. Dat staat er niet , maar dat neem ik uit de sfeerbeschrijving zonder meer aan. Rutte schorst. Wilders maakt op de gang ruzie met Fleur Agema. Waarover, vraag ik me sindsdien af, waarover? Wie was het oneens met wie? Verhagen en Rutte hebben een onderonsje. “Laat hem nog even zien hoe we de gevolgen voor  de koopkracht hebben verzacht”, zegt Verhagen. En dan volgt, als het niet zo treurig was, een prachtige scene. Rutte staat naast een flip-over met een stift te schetsen hoe het wel mee valt  met de koopkracht, als Wilders uit het niets zegt dat het probleem de AOW-ers zijn. Daar had hij het al die zes weken nog niet  één keer  over gehad. Over die AOW-ers. Monden vallen, althans in mijn verbeelding, weer open. “We kunnen er niet mee instemmen dat de AOW-ers de rekening betalen van wat Brussel eist”. ‘Wat zeg jij nou Geert” vraagt Verhagen, terwijl hij mee schrijft in zijn aantekeningenboek. En dan Wilders; “Ik peins er niet over dit te herhalen zodat jij het in je schriftje op kunt schrijven”.Rutte staat nog steeds verbijsterd met de  stift in zijn handen voor de flip-over. Wilders verlaat het pand. De rest in ontzetting achterlatend. Verhagen zegt dat hij nu toch wél een pak wil. Ze bellen naar huis. Auto’s met pakken vertrekken richting Catshuis.

 Geef toe, mooiere scènes worden er in kranten zelden beschreven. Het stuk gaat nog verder over de voorafgaande weken, met een premier  die met deuren slaat waardoor het hele Catshuis trilt. Mannen die gek worden van Fleur Agema, die stelselmatig alle cijfers zonder argumentatie tegenspreekt,  en  op het laatst maar gewoon genegeerd word. De “moeilijke fase”, die nog moeilijker was dan wij vermoedde, en waarbij de mail voor nieuwe verkiezingen al geschreven was. Wilders die zonder blikken of blozen, zegt dat de belangen van de bevolking hem geen bal interesseren, alleen de belangen van zijn kiezers. Duidelijk word  dat Wilders sinds Brinkman opstapte een stuurloze indruk maakte . “De kluts kwijt” zegt een onderhandelaar”. Geert heeft Agema niet meer in de hand, Geert heeft zichzelf niet meer in de hand, is de algemene indruk. Dat is de enige verklaring die ze voor de breuk hebben. Rest mij nog mijn favoriete scene, waarbij Rutte, na het bijna breken van de onderhandelingen, één voor één  alle deelnemers onder vier ogen spreekt. De Biechtstoel heet dat in jargon. Wie niet aan de beurt is kijkt in een andere kamer naar een sketch van” de wereld draait door”  waarin Verhagen en Rutte een blonde kuif, die achteraf de werkster blijkt, als oefening de mantel uitvegen. “Zo gaan we het morgen doen” zeggen de hoofdrolspelers. De echte hoofdrolspelers liggen dubbel van het lachen. Soms is de werkelijkheid zo mooi dat er niet tegenop te verzinnen valt. Het is treurig, het is triest, en het land dobbert voorlopig even zonder richting.Maar vermakelijkere maandagmorgenlectuur las ik zelden.

W

 Citaten afkomstig uit de Volkskrant van 23 april.

Crisis

Oke,  Rutte is niet van mijn partij, en dit kabinet was al helemáál niet mijn kabinet, maar vanmiddag op de persconferentie had ik het  met Rutte te doen. Sterker nog, ik had het bijna met Verhagen te doen, en ik geloof niet dat ik me  eerder in mijn leven op  die emotie heb mogen betrappen.   Ik kan me niet voorstellen dat ik blij was geweest met de uitkomst van het Casthuis, maar dan was er wel iets gebeurd. Er leken trouwens voorzichtig wat lange termijn maatregelen aan te komen, en nu gebeurd er weer tijden helemaal niets. Wat mij een slechte zaak lijkt midden in een economische crisis. Je kunt nu al op je vingers na tellen dat er ná de verkiezingen weer nauwelijks te formeren valt, dus we moeten nog maar zien dat we dit jaar nog een kabinet hebben. Fijne timing. Begrijpen wat er nu precies gebeurd is lukt me nog niet helemaal. Wilders schuift het  op Brussel, wat op zich  een vooruitgang  is trouwens, het is voor  deze éne keer eens  niet de schuld van de Islam. Dat die drie procentregeling al vanaf het begin op tafel lag,  vergeet hij  voor het gemak maar even. Hij heeft die motie nota bene zelf ondertekend in zijn VVD tijd hoor ik net. Maar los daarvan,   ik begrijp eerlijk gezegd niet  niet wat er voor hem te winnen valt door nú te breken. Het CDA en de VVD waren  de enige die met hem in een coalitie wilden. En dan ook nog een gedoogcoalitie. Dat laten ze het komend decennium wel weer uit hun hoofd neem ik aan, en van de oppositie wil sowieso niemand met hem regeren. Was het  trouwens niet zo, als ik het me goed herinner, dat hij de AOW leeftijd, zijn enige breekpunt in de verkiezingscampagne, als eerste liet vallen toen het regeren in zicht kwam. Gewoon, schaamteloos,  meteen een dag na de verkiezingen. En nu zijn het  de AOW-ers ineens zijn nieuwe Henk en Ingrid.  Het enige wat ik kan verzinnen is dat hij toch koudwatervrees had om verantwoordelijkheid te nemen voor impopulaire maatregelen. Wel macht willen, maar niet het lef hebben er verantwoordelijkheid voor af te leggen.Voor ons internationale aanzien  is dit trouwens geen slechte dag vermoed ik. De twitterbeledigingen voor het Turkste staatshoofd waren deze week weer eens tenenkrommend. Kan de Premier daar eindelijk eens afstand van nemen. Wat hij natuurlijk al veel eerder had moeten doen in soortgelijke situaties.Wat er nú  denk ik zou moeten gebeuren,roep ik als stuurman aan wal, is even alle verkiezingsretoriek uit de Kamer, en spijkers met koppen slaan voor een aantal hervormingsplannen die er nu liggen. Gewoon even in het belang van het land, en daarna verkiezingen. Maar ja, ik kan me nauwelijks voorstellen dat mensen in deze periode, met verkiezingen in zicht ,die grootsheid op kunnen brengen. Het stof was nog niet eens neergedaald of de verkiezingscampagne  daalde al op ons neer .Niemand gaat steun geven aan partijen waar ze zich tegen af willen zetten vrees ik.Verder was dit denk ik het definitieve einde van Maxime Verhagen, en zit het CDA met verkiezingen in zicht zonder politiek leider. Roemer, die  in een eerste reactie tamelijk koel alle triomf  , uit zijn betoog wist te houden, heeft nu hele goede kaarten. Samson wordt nu heel snel in het diepe gegooid.  Sap heeft een imagoprobleem.  Pechtold staat er denk ik goed voor, en ookRutte ligt bij zijn VVD kiezers nog wel goed vermoed ik. Al heeft zijn geflirt met minder liberale gedoogpartijen hem niet al te goed gedaan de afgelopen maanden.Tenslotte hoop ik, hoewel het liefdesleven van onze premier geheel en al zijn eigen zaak is, dat hij vanavond iemand heeft om even lekker op de bank een  fles wijn mee leeg te drinken. Zeven weken Catshuis, en dan met nog legere handen dan waarmee je begon. Dat gun je niemand.

O ja, en de verliezer van de dag…Frits Wester…..grootste politieke gebeurtenis van het jaar…en hij zit met zijn familie op een rondvaartboot waar hij niet af kan.

W

Old and wise

Oke,

Help me even,

ik ben nieuw hier,

in deze levensfase.

Ik heb me voorgenomen over geen enkele rimpel te mopperen

Ieder kraaienpootje en grijze haar vriendelijk te verwelkomen,

en vrolijk te wachten tot de bijbehorende wijsheid mij aan komt waaien.

Maar Ik doe  het nog maar net,

ouder worden,

en  ik bots nogal tegen wat praktische bezwaren aan.

Hoe doe je dat bijvoorbeeld

Lezen in bad,

Mét leesbril

Zónder dat je bril beslaat?

Daar hoor je dan weer niemand over.

W

Nooit ziek geweest, Nico Dijkshoorn

Dit boek is een boek over een vader en een zoon.  De vader, Klaas, is een joviale man, die bij binnenkomst iedere ruimte luidruchtig vult. De zoon, Nico, denkt lang dat hij de leukste vader van de wereld heeft. De gezelligste familie van Nederland. Als hij ouder wordt ziet hij dat Klaas inderdaad altijd alle ruimtes luidruchtig  vult,  maar dat het altijd om hém gaat. Nóóit, niet één keer,  vraagt hij naar de ander .Altijd begint hij  zijn verhaal met hoe blij  ze met hém zijn. Dat ze nog nooit zo’n leuke,  gezellige man ontmoet hebben. Altijd heeft hij toevallig  de állerbeste chinees, het állerbeste mannetje op de markt, of de állerbeste camping van het héle land. Vaak gaan zijn grappen en grollen ten kostte van degene die bij hem horen. Een van Klaas’  favoriete, op hilarische toon eindeloos herhaalde anekdotes gaat over een bezoek aan Artis. Hoe hij zich verstopt als de kleine Nico naar het aquarium staat te kijken ;

 “Hij was me helemaal vergeten. Toen ben ik achter een paal gaan staan. En maar wachten. Op een gegeven moment draait hij zich om en roept “Pappa, kijk eens”. Kon hij me niet vinden. Ik zag hem zoeken in het donker. Had hij meteen weer dat jankhoofd. Hij zoeken, en ik maar kijken. Eerst durfde hij niet ver bij het aquarium vandaan, maar op een gegeven moment, ja hoor, daar ging hij. Huilend. Hij ging steeds harder lopen en toen heb ik hem geroepen. Maar dat hoofd”. Hij kon mijn gezicht fantastisch na doen, de ogen wijd open en de mond scheef. Ik was denk ik een jaar of vier. “

  Hoe ouder Nico wordt, hoe harder de ongeïnteresseerdheid en het egoïsme  van zijn vader hem raken.  Nico is degene die gaat studeren, zijn vader heeft geen idee wát hij studeert. Hij is de enige in het gezin die niet honkbalt, wat in iedere bijzin, tegen alles en iedereen verteld wordt. Je hebt al lezend de indruk dat Klaas werkelijk geen idee heeft wat zijn zoon doet, denkt en voelt. Tot de bom barst, in een vakantiehuisje, als de volwassen zoons met hun ouders een weekje weg zijn,  en blijkt, uit een woedende machteloze tirade van Klaas  dat hij het weldegelijk wél gezien heeft. Dat ook hij de vervreemding tot op zijn botten gevoeld heeft;

 “jij weet het allemaal zo goed, want ik ben dom. Kijk hem staan met zijn hoofd, met dat hoofd vol boeken, want dat moeten we steeds horen. Dat meneer leest, want meneer heeft gestudeerd, met boeken en lettertjes, want Jezus wat zijn we slim en wat moet het vreselijk zijn voor hem, dat hij hier een week moet zitten. Want zo is het. Je schaamt je voor ons. Omdat we dom zijn. Omdat we niet hebben gestudeerd. Ik heb je wel zien zitten in de tuin, met je boek”

 Na deze uitbarsting besluiten beide dat ze het contact niet verbreken, omwille van het kleinkind wat er inmiddels is, maar dat ze het alleen nog maar over koetjes en kalfjes gaan hebben. Het laatste deel van het boek beschrijft de aftakeling van Klaas. De dementie, de echtelijke ruzies, tot midden in de nacht op straat aan toe. De machteloosheid, en toch ook de zorg, noem het liefde, van Nico.  Tot aan het verpleeghuis bed toe, waar zijn vader dementerend en wel, vertelt hoe blij ze allemaal met hem zijn hier. Op dát moment, het moment waarop zijn dementerende vader in zijn broek geplast heeft , en Nico  tot zijn schrik besefte dat hij niets voelde, besluit hij tot het schrijven van dit boek. Een roman is het, staat nadrukkelijk op de omslag. Wat betekend dat de schrijver zich dichterlijke vrijheid over de waarheid heeft toegeëigend. Maar de namen van de hoofdpersonen zijn identiek aan de werkelijkheid. Het is zijn verhaal.  In interviews zegt Dijkshoorn dat de werkelijkheid feitelijk klopt, maar dat het boek beschrijft hoe hij de werkelijkheid ervaren heeft. Dat zijn  twee broers het heel anders beleefd hebben, en dus een andere werkelijkheid hebben. Zo gaat dat soms met ouders …drie kinderen, één vader, drie verschillende mannen. Ieder kind zijn eigen vader.

 Het is een  schrijnend schurend verhaal geworden, verpakt in ironie, en zelfspot, in humor soms. Meedogenloos.  Scherp .Boos. Teder af en toe. Machteloos vooral. “Onmacht” is  het woord wat het vaak bij me op kwam tijdens het lezen van dit boek. Wel willen, maar elkaar niet kúnnen begrijpen en bereiken. Sommige scènes ontroerde me , met name de scene waarin Nico’s moeder een hersenbloeding krijgt en alsmaar de naam van haar  verbrandde overleden zusjes noemt .

 Het boek kent tegenstrijdigheden die soms schuren. Dijkshoorn schrijft als beschouwer,alsof hij van boven op de situatie neer kijkt, wat me soms in de weg stond bij het écht geraakt worden. Tegelijkertijd voelde ik me soms beschaamd, bijna té dichtbij,  meekijkend over Nico’s schouder naar zijn kwade vader, zijn vernederde boze moeder, hun aftakeling en kwetsbaarheid. De wrok , de ergernissen, de boosheid. De afrekening met een vader die, toen hij  het boek schreef, dementerend in een verpleeghuis woonde. Die inmiddels is overleden. Die niets meer terug kan zeggen. Het heeft iets ongemakkelijks. Daar valt tegen in te brengen dat Dijkshoorn zichzelf bepaald niet spaart, en dat het hem tussen de regels door  wél lukt beide kanten van de pijn in het boek te krijgen. De zoon voelt zich niet gezien. Hij dacht in oprechtheid dat zijn vader écht niet wist wat hij studeerde. De vader heeft stiekem wél gekeken, wél geluisterd, en voelde zich te min, vernederd, door die gestudeerde zoon, die “Revert” las, en op hen neer keek.

 Wie Nico Dijkshoorn kent van televisie, zal bij het lezen van dit boek niet ontkomen aan zijn langzame, licht ironische stem in je  hoofd. Ik hoorde die stem het hele boek. Las het in zijn ritme. Ik hoefde het personage niet te verzinnen, ik zag hem voor me, sjokkend achter zijn vader. Dit boek moest geschreven worden, vertelde hij.  Het is uit noodzaak ontstaan. Ik bleef als lezer, zoals hier boven beschreven, met gemengde gevoelens achter,  maar dat het uit noodzaak geschreven is geloof ik meteen. Verdriet en woede  om een gemiste vader, lang voordat hij er écht niet meer was.

Al met al een mooi boek.

W

Sonja

Ik ben met Sonja Barend opgegroeid. Wat niet helemaal waar is, want bij ons thuis was Sonja “rooie Sonja van de Vara”, en het programma werd  niet  wekelijks bekeken. Al waaide er altijd wel dingen over,de volgende dag, als iedereen het bij de slager en de bakker  weer eens over haar  had. Vanaf dat ik echt zelf ging kijken ben ik haar blijven volgen, en ook nu luister ik nog graag naar haar, als ze weer eens ergens  aan schuift. Zoveel gedrevenheid, passie en maatschappelijke betrokkenheid zie je niet vaak. Wáár die betrokkenheid vandaan komt vertelde ze zaterdag in de  documentaire “Vragen zonder antwoord”, die Coen Verbraak over haar maakte. Dezelfde Coen Verbraak van “kijken in de ziel”, en het prachtig drieluik pas, over van Koten en de Bie. Kundige handen voor een documentaire dus, en dat vond Sonja ook.  Net als bij Van Kooten en de Bie moest Verbraak een paar jaar op een “ja” wachten, maar uiteindelijk zei Sonja gelukkig “ja”. Als ze ging praten wilde ze ook écht praten, en dat deed ze dan het liefs tegen hem. Meest opvallend in de documentaire was de geschiedenis van Sonja’s vader die vermoord is in Auschwitz, en de directe koppeling die ze daarmee maakte naar de bevlogenheid en betrokkenheid in haar werk. Altijd minderheden aan tafel, áltijd mensen  van aan de rand van de samenleving, áltijd  mensen die gediscrimineerd werden, of waar raar naar  werd gekeken. De geschiedenis van haar vader  was haar drijfveer geweest voor álles wat ze ooit gemaakt heeft, vertelde ze, en daarom wilde ze voor één keer haar verhaal vertellen.In “de wereld draait door” lichte ze haar besluit toe, met een, vond ik práchtig betoog, over  dat betrokkenheid en betrokken tv, juist in deze tijd nodig zijn. Dat het, als ze naar het nieuws keek,  vaak ontzettend kriebelde om weer te beginnen, omdat het haar laaiend maakt dat in deze tijd minderheden als groep worden weg gezet. Dat ze dat niet begréép. Dat ze niet begreep waar al die boosheid en haat bij mensen als Wilders  vandaan komt. Dat ze vroeger oprecht dacht, dat het ná de oorlog, waarin we gezien hadden wat er gebeurd was met minderheden, en met  het mensen in groepen verdelen vanwege geloof of afkomst, geloofde dat er nu nooit meer spraken zou zijn van discriminatie, of in groepen denken. Op twitter barste na de uitzending de discussie los. Als altijd in twee vaste kampen. Een groep die geraakt was door haar betoog, waartoe ik behoorde, en een groep die riep dat Sonja het niet begreep. “Niet wéér die Jodenvervolging koppelen aan de buitenlanders” was de tendens aan die kant van de opinie. In zijn algemeenheid vind ik inderdaad niet dat je dat moet doen, de oorlog en Wilders koppelen, al was het alleen maar omdat je dan acuut je doel voorbij schiet. Dan gaat  de discussie over die vergelijking, en die gaat, gelukkig,  mank.  Erger is dat het punt wat je eigenlijk maken wilde  op die manier altijd in het tumult sneuvelt. Maar Sonja maakte niet zo zeer de vergelijking met die tijd, maar vertelde waar haar diepe verontwaardiging en woede vandaan komt bij iedere uitsluiting, en bij iedere minderheid die gediscrimineerd word. Dat is heel wat anders.  Ergens in de documentaire zegt ze dat ze zo graag Wilders zou interviewen, en ach, wat zou ik dát  gráág zien. Meneer Wilders, als U mee leest, doe mij een plezier, stap voor deze ene keer over Uw weerzin voor de linkse kerk heen, en schuif aan bij mevrouw Barend.  Dat gezeur over linkse journalistiek  daar moet U zo zachtjes aan sowieso maar eens overheen stappen. Wij  hebben Clarie Polak  al in moeten leveren om U te plezieren, en bovendien, volgens mij zijn de meeste linkse  politici, Cohen, kandidaat lijsttrekker Albayrak en recentelijk nog John Leerdam gesneuveld aan linkse microfoons, dus dat argument kan naar de prullenbak. Toon lef,  schuif aan bij Sonja. Uw staat bekend als een goed debater, U kunt toch niet bang zijn. Uw kiezers zullen het geweldig vinden. En ik ook. Ik zal het na afloop met U oneens zijn. Maar ik zou U wel een kérel vinden.

W

 Voor een ieder die de documentaire gemist heeft, hij is prachtig, gaat óók over loyaliteit tussen ouders en kinderen.

 En voor de volledigheid eigenlijk ook nog even dwdd van dinsdag 3 april.

Niemand wil op dit moment Gert Leers zijn.

Zelfs Gert Leers wil op dit moment volgens mij niet Gert Leers zijn. Net als bij Cohen bekruip me vaak mededogen als ik hem zie ploeteren. Als burgemeester  vaak in de bres voor asielzoekers, maar hier in Den Haag het ene hoofdpijndossier na het andere.  Met een hijgende Wilders die over zijn ene schouder mee kijk, en waar hij, hoe vernederend, regelmatig bij op het matje moet komen, en een dreigende Koppenjan en Ferrier, en een derde van de CDA leden, loerend  over de andere schouder. Hij kan het nooit goed doen. Tel er ook nog eens Europese regels die veel ruimer zijn dan ons regeerakkoord bij op, waardoor hij in de ogen van Wilders weinig voor elkaar krijgt,  en je begrijp dat de man weinig geslapen zal hebben de afgelopen maanden. Een behendig politicus, of misschien nog wel belangrijker, eentje die met hart en ziel geloofde in wat hij aan het doen was, zou er misschien nog wel uit komen. Maar volgens mij zit daar het grootste probleem, Leers gelooft helemaal niet in wat hij aan het doen is. Als minister kwam hij een brandbrief tegen, tégen het huidige asielbeleid, die door hemzelf, als burgemeester was geschreven. Om hem vervolgens  als minister af te wijzen. Ik bedoel maar. Als Leers nú nog burgemeester was geweest, weet ik zeker dat hij de huidige brief van protesteerde burgemeesters ondertekend zou hebben.  Als minister moet hij het afwijzen, en naar buiten toe ook nog verdedigen.  En dan alsmaar, alsmaar Wilders  in je nek. Ik moet er niet aan denken. Je ziet hem draaien en keren, naar Wilders toe zeggen dat hij heus wel streng is, en naar de oppositie en zijn criticasters in het CDA dat het heus wel mee valt.De Volkskrant schreef deze week dat de PVV als voorwaarde had gesteld dat Leers op zou stappen voordat ze akkoord zouden gaan met de bezuinigingen. Het wordt aan alle kanten ontkend, maar mijn politieke intuïtie, en misschien ook wel mijn vertrouwen in de Volkskrantredactie die dat op de voorpagina zette, zeggen dat ’t klopt. Gelekt door het CDA, denk ik persoonlijk, want Wilders kan nu de komende tijd met goed fatsoen en al zou hij het nog zo graag willen,  Leers niet meer uit het kabinet gooien En ik denk dan, beste minister Leers, bel Job eens, en  houd de eer van aan U zelf. Wordt burgemeester van een leuke stad ergens. Dan kunt U gewoon, zoals je diep in Uw hart eigenlijk zou willen, Uw opvolger verontwaardigde brieven gaan schrijven .Of, optie twee,  liever nog eigenlijk,wees een kerel, en voer met hart en ziel het beleid uit waar U zelf diep in Uw hart in gelooft. Binnen de regels van het gedoogakkoord, want dat is nu eenmaal zo afgesproken, maar met de bevoegheden op uitzonderingen die er bij heel vaal zaken, bv bij Mauro, of zoals nu bij die stagelopende illegale jongeren, gewoon wettelijk gezien zijn. Zonder bij iedere letter die U over asielzaken zegt U af te vragen wat Geert er van zal twitteren. Crisis in het kabinet,of geen crisis. Mijn sympathie zou U er in ieder geval mee winnen. En ik garandeer U, ook al komt er gedonder, U gaat er een stuk beter van slapen.

W.

Een nieuwe lente,

Je kunt van alles van Hero Brinkman zeggen, maar gevoel voor  timing heeft ie zeker. Zelfs de dag , de dag van de lente en dus van het nieuw begin,klopte. Symbolischer kan niet. Ik liep hier nog wel te mopperen  dat de lente toch echt  de 21^ste begint, maar door iets astronomisch, wat ik zelfs na enige uitleg nog niet  begreep, scheen het voor deze ene keer toch echt de 20^ste te zijn. Achter de goede datum kan  dus een vinkje. Achter de opzet ook. Op vrijdag, net voor t weekend, dan  ebt het lekker lang na, en kan het nog mooi in de weekendkranten, lekte er  “toevallig” een  mail van Brinkman uit naar EenVandaag. Met de kennis van nu denk ik dat Hero hem persoonlijk  in zijn goeie goed en met een strik erom bij de redactie is komen  afleveren, met een bosje bloemen erbij. Dat is goed Hero, zeiden ze daar, dat willen we best wel voor jou naar buiten lekken, maar dan gaan we jou een dagje volgen met de camera. Wat zullen we eens prikken….eens even denken….wat  dacht je van, ach laten we zeggen, de maandag????? En zo volgde het programma  waar net toevallig zijn mail gelekt was ,heel toevallig  onze Hero op de dag van zijn coupe.Over die coupe hadden wij hier thuis het hele weekend al zitten speculeren, en met name over wannéér onze Geert hem er uit zou trappen. Maar dat was het briljante van het plan, Geert kón hem er helemaal niet uit trappen, want dan was hij zijn gedoogmeerderheid kwijt. Geloof mij maar op mijn blauwe ogen, als Geert hem er uit hád kunnen trappen had hij dat al máánden  geleden gedaan, om iets veel onbenulligers. Geert houdt er namelijk niet zo van als mensen in zijn partij het niet met hem eens zijn. Daarom zie je ook zelden een PVV er antwoord geven op een vraag in het openbaar. Maar Hero riep al maanden dat de boel niet deugde, en Geert kon geen kant op. Ja, hij zette  hem op een vernederende elfde plaats op zijn lijst, en ná de verkiezingen was hij naar alle waarschijnlijkheid  helemaal van die lijst afgevoerd, maar tot die tijd  moest hij knarsetandend toe zien hoe Hero de ene na de andere kwalificatie over hem gaf, aan iedere krant die het maar wilde horen. Tot zijn coupe van gisteren dus, en ook daar kon Geert alleen maar knarsetandend naar kijken. Hero beleefde ondertussen zijn “finest hour “.  Zijn boek bleek trouwens, ook al zo toevallig, al bijna klaar voor de drukpers.   Een efficiënt man. Ik kan niet anders zeggen .Om zijn argumenten werd hier thuis wel eventjes gegrinnikt. Het uitsluiten van verschillende bevolkingsgroepen beviel hem niet,  zo sprak de man die een héle eilandengroep tot corrupte rovers  bombadeerde,en zijn leider  bleek  onverhoopt  een Zonnekoning  die geen tegenspraak duldde. Ach beste Hero, had de statuten even gelezen voor je begon, denk je dan als behulpzame kijker, of had een krant gelezen, of mij even gebeld. Dat hadden wij je ook wel kunnen vertellen. Maar ja, beter voortschrijdend inzicht dan helemaal geen inzicht zullen we maar zeggen. Hero had trouwens in aanloop tot zijn coupe ook al gepraat met Rita. Dat leek mij pas echt slecht nieuws. Kunnen we niet allemaal even collectief een euro lappen, voor een bos bloemen en dan Rita zwart op wit laten beloven dat ze nóóit meer terug komt in de landelijke politiek. Niet eens zozeer om haar standpunten, want dat kan nog stukken gekker weten we  nu, maar om dat eeuwige  geleur. Iemand moet die vrouw even gaan vertellen dat het óver is. Wil ik best wel gaan doen namens volk en vaderland. Hero houd zijn kansen trouwens nog flink gespreid. Zijn ode aan de VVD was er eentje waar het erelid in Friesland  jaloers op had kunnen zijn. Hij wilde net nog niet met Mark trouwen maar het scheelde weinig. Afijn, voorlopig is onze Hero zo’n beetje de machtigste man van de kamer. Samen met de  mannen van de SGP. Het zullen roerige tijden worden;  één gedoog partij, twee semi gedoogpartijen, en nog wat latente dissidente CDA fractieleden.Het woord van de dag kwam van Pechtold:

Plakbandcoalitie.

W

Wraken

Gelukkig, de rechters van Robert M worden niet gewraakt. Daar moet je toch niet aan denken, dat al die ouders die al maanden tegen deze dagen aan zitten te hikken om hun verhaal te doen, nóg weer een paar maanden langer in onzekerheid  moeten zitten. Wat is dat toch met dat wraken, daar hoorde je vóór Geert Wilders en  Bram Moszkowicz   toch nooit iemand over, en nu voelen de gedaagden zich blijkbaar  ineens  collectief in een kwaad daglicht gesteld. In de zaak Wilders, waarbij ik het wraken ook onzin vond, had ik daar toch wat minder moeite mee merk ik, dan bij deze zaak. Daar vond ik het vooral  poppenkast, maar bij deze zaak gaat het om een dáder in een strafrechtelijk proces , die schuld bekend heeft, en die terecht staat voor de grootste zedenzaak die ooit in Nederland voor de rechter is gekomen. Van al het leed wat dagelijks ons  passeert kan ik misbruik van kinderen toch het aller  slechts hebben merk ik. Ik heb grote moeite er alleen maar naar te luisteren, en wordt er vaak letterlijk onpasselijk van.  Ik zal de enige niet zijn. Juist dáárom moeten we blij zijn dat er een rechtstaat is. Als je het aan ons, het volk,  over zou laten deze weken, dan zouden de onderbuikgevoelens flink de overhand krijgen vrees ik.  Een zeer verstandige vriendin  van mij stelde van de week al voor de rechtstaat even één dagje op te heffen, en dat leek even helemaal geen onaanlokkelijk vooruitzicht. Maar gelukkig hebben we die rechtsstaat en het wetboek van strafrecht  wél, en heeft iedereen in dit land recht op een eerlijk proces. Dat die rechters ook de krant lezen ( en de verslagen waarin de verdachte schuld heeft bekend) lijkt me niet te voorkomen in een zaak als deze, maar toch denk ik dat ook Robbert M. er gewoon  van uit kan gaan dat er volgens het recht gehandeld zal worden. En anders zal de verdediging hen daar wel af en toe aan herinneren. Wat mij dan ook  het  meest stoort in deze zaak, en dan druk ik me nog heel eufemistisch uit, is de toon van Robbert M. Zijn slachtofferschap. Het drijft mij, de vredelievendheid zelve normaal gesproken, tot razernij. Géén schuldbesef, geen beschaamde  nederige houding ten opzichte van al die ouders die in de zaal zitten. Néé, het opeisen van het éérste woord, in plaats van het laatste. Hij wordt niet begrepen. Hij wordt benadeeld. Hij is zielig. Als je op je geweten hebt wat hij bekend heeft dat hij gedaan heeft, als je zó lang, zó welbewust, en op zo’n intelligente manier, met versleutelde wachtwoorden en al, een kinderpornonetwerk opzet, en daarbij, zo hoorde ik gisteren, welbewust je slachtoffers zó uitkiest  dat ze nog niet kunnen praten, lees getuigen, dan verdien je in dit land nog steeds recht,  en een goede advocaat, maar op mededogen, sympathie, en al te veel medelijden om dat er zoveel aandacht voor je misdaden is,  moet je dan misschien maar heel even niet al te veel  rekenen. Dan  zou het je, in naam van al die kinderen en ouders, op zijn minst passen, je toon wat te matigen.  Al was het maar omdat je zo een heel volk, tot en met de meest vredelievende aan toe, drijft tot de gedachte aan  wraking. En dan niet in de wettelijke zin des woords.

Terwijl ik dit schrijf zie ik in het journaal de rechtszaak voorbij komen. M. vind zijn pedo-seksualiteit  een vloek, iets waar hij tien jaar mee geworsteld heeft en wat hem waanzinnig maakte. Hij zag slechts twee mogelijkheden, óf  een einde aan zijn leven maken,  óf zijn gevoelens in de praktijk brengen. Hij koos voor het laatste. Het moet afschuwelijk zijn met pedoseksuele gevoelens bij jezelf geconfronteerd te worden, zover wil ik best nog met hem mee gaan. Maar naast die twee opties die hij noemt is er nog een dérde optie. Hulp inroepen! Aan de bel trekken. En als je huisarts niet luistert, zoals hij in zijn betoog vertelt, dan trek je aan de volgende bel.  Dit is iets wat járen en jaren lang speelde, dan is één huisarts die niet luistert, hoe slecht ook, geen excuus. Je móet je  laten helpen om, op een goede manier die geen onschuldige kinderen beschadigd,  met die gevoelens om te  gaan. Daar zijn zowel medische,therapeutische  als sociale hulpmiddelen voor. Van lustremmende medicatie tot buddynetwerken, die uitermate goed lijken te helpen overigens. M.  koos  ervoor ,om met zijn eigen woorden te spreken , om te zijn wie hij was. Met alleen al in deze zaak 67 slachtoffers, onder de drie jaar. Waarbij ook in deze zitting vooral de geslepenheid en het uit wisselen van tips aan andere pedo’s om buiten schot te blijven weer dwars door je hart heen gaat. Er is sprake van een keuze. En dus van schuld, en bijbehorende verantwoordelijkheid. En vooral van héél veel onschuldige slachtoffers .  En hun ouders. Die vanaf nu altijd een vóór Robbert M. en ná Robbert M. in hun hoofd hebben, en wiens leven nooit meer zo zal zijn als voorheen.Een terugkeer in de maatschappij lijkt mij zoals het nu is, misschien ook wel ter bescherming van hemzelf, maar zeker voor de samenleving,  dan ook  geen goed idee.

W.

Wrecking ball

“The greedy thieves who came around
And ate the flesh of everything they found
Whose crimes have gone unpunished now
Who walk the streets as free men now”

 Springsteen is boos, wat zeg ik, hij is woedend. Woedend,  met terugwerkende kracht op George Bush, een woede waarvan ik  vermoed dat die bij het uitblazen van zijn laatste adem nog steeds aanwezig zal zijn. Woedend vooral ook  op de financiële wereld met  zichzelf verrijkende  bankiers, waardoor  de huidige crisis begon, maar  die desalniettemin  geen enkele vorm van verantwoordelijkheid of schuld op zich hebben genomen. Sterker nog;

“It's still fat and easy up on bankers hill
Up on bankers hill the party's going strong”

 Zijn  woede en omacht zijn een weerslag  van wat er momenteel in Amerika gebeurt, en waar veel Amerikanen zich in zullen herkennen.  Ik zag  deze week foto’s van tentenkampen op Amerikaanse  parkeerplaatsen, waar  mensen uit de middenklasse in wonen. De situatie in Amerika is nog  behoorlijk wat heftiger dan bij ons.  En Springsteen doet wat hij altijd doet als dingen in de wereld om hem heen hem raken… hij schrijft.” Wrekkingball” is de titel van het werkje; sloopkogel.  De titel van een song over de sloop van het Giants stadion, maar niet toevallig gekozen als titelsong van dit album. De samenleving wordt  gesloopt, en in de turbulentie van dit proces vallen nog steeds grote klappen .In de Volkskrant stond deze week een prachtig artikel over  hoe de verzamelde wereldpers in geblindeerde busjes naar een geheime plaats werden vervoerd, voor een de presentatie van deze cd.Iets wat ze lacherig onder gingen. Daar aangekomen  verging het lachen hen al snel   en werden ze totaal overrompeld door de op hoog volume afgedraaide nummers, met grote teksten op een videoscherm, en daarna een vlammende persconferentie waar weinig vragen nodig waren…The boss was boos.

 Mocht je na al die boosheid een muzikaal sombere plaat verwachten dan zit je er naast. De boosheid is verrassend genoeg grotendeels verpakt in Ierse Folk en gospel, met her en der een hedendaagse   sample. Aanstekelijke boosheid, waar ik op shackled and drawn, en easy money  de eerste stadionmeezingers alweer hoor galmen..  Er zit zoals gebruikelijk behoorlijk kop en staart aan het album. Het vertelt een verhaal vanuit verschillende gezichtspunten. Het eerste nummer zet meteen de toon in een ouderwetse rock; we take care of our own, wij zorgen goed voor onszelf. Het recht van de sterkste overheerst, maar zorgen we ook nog wel voor  elkaar? Een vraag die de rest van het album terug blijft komen…

“Where're the eyes, the eyes with the will to see
Where're the hearts that run over with mercy
Where's the love that has not forsaken me
Where's the work that set my hands, my soul free”

In de songs daarna kruipen we in de huid van verschillende personages en bekijken de crisis vanuit hun oogpunt, soms, zoals in” this depression” van af de aller diepste bodem van de put. Veel zwarter dan dit kan  het niet worden.

Gelukkig klinken door de cd heen ook steeds weer tekens van hoop, er komt een nieuwe dag aan, de harde tijden zullen voorbij gaan. En zelfs als we dit aards bestaan verlaten is er over de dood, met allen die ons voor gingen in het aller laatste nummer van de cd toch nog hoop;

“We are alive
And though our bodies lie alone here in the dark
Our souls and spirits rise
To carry the fire and light the spark
To fight shoulder to shoulder and heart to heart
We are alive”

De vraag aan het begin van het album of we alleen voor onszelf zorgen of ook nog voor elkaar, wordt in meerdere nummers positief beantwoord, oa in jack of all trades;

“We'll start caring for each other like Jesus said that we might
I'm a Jack of all trades, we'll be alright”

 maar het aller mooiste antwoord op deze vraag  staat toch wel in de klassieker, en een van mijn persoonlijke favorieten, “land of Hope and dreams”, die in een nieuw jasje op dit album is terecht gekomen en zowel muzikaal als tekstueel uitermate goed op dit album past;

“Well, darling, if you're weary, lay your head upon my chest
We'll take what we can carry,  and we'll leave the rest
Well, Big Wheels roll through the fields where sunlight streams
Meet me in a land of hope and dreams”

 Ontroerend zijn de twee saxsolo’s in het nummer, gespeeld door de   vorig jaar overleden Clarence Clemons. Ik had stiekem nog wel een aan hem opgedragen nummer verwacht, zoals bij Danny Federici wel gebeurde, maar misschien is dit nog wel een mooier eerbetoon. Samen met de prachtige zin in het tekstboekje;” Clarence doesen’t leave the E streat band when HE dies,he leaves when WE die”. We zullen hem missen live, The big man.

 Uitschieters van de cd  zijn voor mij, na de eerste paar dagen luisteren, het fraaie Dead of my home town, een verrassend nummer, waarbij wij er  hier thuis een eed op zouden durven doen dat we doedelzakken horen, al lees ik overal dat het een drumbeat  en een fluit betreft. De melodie is bedrieglijk vrolijk, want de tekst is een van de woedendste  van het album en Ik durf er nu al wat om te verwedden dat het  live avond aan avond met grote verbetenheid gezongen gaat worden;

“Ah, they brought death to our hometown, boys
Death to our hometown, boys
Death to our hometown, boys
Death to our hometown, whoa!”

 De melodie van ‘Death to My Hometown’ heeft Bruce geleend van ‘The Last Words of Copernicus’ van The Alabama Sacred Harp Singers, een gospelkoor uit de eerste helft van vorige eeuw. Het nummer is een mix van gospel en folk, invloeden die het hele album door terug komen.

 Andere uitschieter, en wellicht nóg verrassender, en voor meer discussie onder de fans  vatbaar, is  Rocky Ground. Samples, tamboerijnen, gitaren, gospelkoren, zelfs hiphop, het zit er allemaal in.  Ik weet  niet  waarom, maar vanaf de eerste keer luisteren had dit nummer mij te pakken De song  begint met een sample   van het nummer 'I'm a Soldier in the Army of the Lord', een traditioneel gospellied. Dit nummer is dan ook een gospel van de bovenste plank , met meer Bijbelverwijzingen dan mening hedendaagse gospelgroep aan durft;

“Forty days and nights of rain have washed this land
Jesus said the money changers in this temple will not stand
Find your flock, get them to higher ground
Flood waters rising and we're Caanan bound”

 De Katholieke jongen blijkt moeilijker te verwijderen uit de volwassenen Springsteen dan hij aanvankelijk dacht. Het is, zo zegt hij zelf, als met Al  Pacino in The Godfather..je wilt er wel van los komen, maar het lukt nooit echt.

 Tot slot verdiend Jack of al trades  wat mij betreft nog een eervolle vermelding. Het is er een in de traditie zoals Springsteen er voor The Gost of Tom joad en Nebraska, maar ook voor andere cd’s al vele schreef. De karakters in het verhaal worstelen met het leven van alle dag, met de hoop en de wanhoop. Het personage uit Jack of all trades is een ambachtsman, vele ambachten komen voorbij, en de moraal van het verhaal is, het komt goed ,we pakken al het werk aan wat we te pakken kunnen krijgen, we zorgen voor elkaar, en vinden onze weg wel. Toch blijkt ook bij hem de broeierige woede  onderhuids  aanwezig, om aan het eind van het nummer tot uitbarsting te komen.
”If I had me a gun, I'd find the bastards and shoot 'em on sight”

 Ook goede mensen kunnen tot waanzin gedreven worden, zo lijkt mij de boodschap. Op de een of andere manier is er iets met de opbouw, het kabbelende, walsende slepende van het nummer  wat me   iedere keer weer raakt. De fraaie gitaarsolo aan het eind is van Tom Morello van Rage against the machine. Iemand die zich naar ik aan neem zeer in de thematiek van dit album kan vinden.

 Uiteraard heeft deze cd ook mindere nummers, het definitieve vonnis moet nog geveld worden, maar zoals het er nu naar uit ziet is dat wat mij betreft in ieder geval  “you ‘ve got it”, een  iets te simpel liefdesliedje, met een iets te simpel melodietje waar hij er tientallen mooier van heeft geschreven

 Is dit werk te vergelijken met de oude Bruce uit de jaren zeventig en tachtig?Ik hoorde Nico Dijkshoorn deze week in de wereld draait door, in een ,overigens prachtig eerbetoon ,aan "de oude" Bruce,  die opgroeide, uit die periode, maar  dat hij, Dijkshoorn, na die tijd zijn interesse heeft verloren in zijn latere werk.Dat  jaren zeventig- tachtig werk staat ook wat mij betreft op behoorlijk eenzame hoogte. Mooier als Darkness on the edge of town en Born to run is er, naar mijn bescheiden en geheel niet objectieve mening, in de geschiedenis van de popmuziek nauwelijks gemaakt. . Het waren growing up-platen, ze beschreven de periode waarin Springsteen toen verkeerde, het volwassen worden, het afstand nemen van thuis, op eigen benen staan, de liefde ontdekken, je dromen verwezenlijken. Doortrokken van rock en saxofonen die de teksten nog een extra dementie gaven en dwars door je ziel heen sneden. De personages in zijn songs uit die tijd worstelde die strijd, met alle ups en downs die daarbij hoorde, en wij groeiden mee op en herkende ons in de worsteling. Wat Springsteen  had kúnnen doen was dát herhalen tot in lengte van dagen, hij zou de enige niet zijn.  In zekere zin doet hij dat live ook nog steeds, ik zou de heer Dijkshoorn dan ook aanrader om toch nog eens een concertje te bezoeken, de oude nummers worden nog met dezelfde zeggingskracht gespeeld. Maar de wereld staat niet stil .Wat hij nu maakt is ánders, minder kant en klare  rock als toen en   breder van aard, actueler ook. The Rising, wat mij betreft een van de hoogtepunten van zijn latere werk, is bijna helemaal geïnspireerd op nine-eleven, Devils and Dust , mijn  persoonlijke favoriet van de laatste jaren, gaat oa  over de oorlogen waarin Amerika zich op dat moment bevond, The Seegers sessions bevatte een aanklacht tegen de nasleep van  New Orleans,(waar ook op deze cd tussen de regels door nog even lekker naar word uitgehaald), en  Magic kent stevige verwijzingen naar het Bush tijdperk. Ik ken inmiddels bijna geen artiest die zo actueel schrijft over de wereld en de tijd  waarin hij leeft. Mijn bevalt die geëngageerdheid zéér, en ook de vermenging  met nieuwe stijlen, en het terug grijpen naar oude traditionele muzikale roots  kunnen mijn goedkeurig dragen, al geeft mijn aloude liefde voor folk en gospel me vermoedelijk wel  een voorsprong in deze.

Voor zo ver in het het nu kan inschatten komt  “Wrekking ball” in de  reeks die hij de laatste vijftien jaar maakte wat mij betreft  na The Rising,  Devils and Dust en The Seegers sessions. Geen slechte score dus. Zoals altijd kun je pas echt iets zinnigs zeggen over de kwaliteit van de  songs en het album als het live gespeeld is. Live stijgt Springsteen, net als vroeger,  toch altijd nog een paar niveaus hoger, en vinden songs vaak ook pas hun definitieve vorm.   Ik kan niet wachten.

Pinkpop gaat ons wijzer maken. Ik verheug me nu al.

W

Wilde Wereld, Eric Corton

 Eric Corton is radio- en tv maker voor 3FM, VPRO en BNN. Wie het jaarlijks terugkerende serious request volgt op 3FM kent hem ook van zijn indringende radioreportages in Afrika waar hij voor het Rode Kruis jaarlijks naar toe reist. Wij zijn gewend aan béélden op de tv om het leed aanschouwelijk te maken maar Corton wist in die reportages met woord en geluid mij vaak te raken. Nieuwsgierig geworden ging ik op zoek naar het boek wat hij over deze reizen schreef, Wilde Wereld. Hij beschrijft hierin zijn reizen naar Darfur, Congo, de Centraal-Afrikaanse republiek en Kenia. Hij bezoekt vluchtelingenkampen en oorlogsgebieden. Hij spreekt met slachtoffers en hulpverleners, en blijkt behalve een goed verteller ook een  schrijver te zijn die de aandacht weet vast te houden. Zijn verwondering over de voor hem nieuwe wereld spat van de bladzijdes af, en  voor je het weet zit je náást die grote witte man vol tatoeages op de grond in een vluchtelingenkamp, waar kinderen voor het eerst een microfoon zien en er om de beurt  heel hard  “hello “in roepen. Je loopt met hem mee door de kampen van Darfur vol gruwelen die bijna met geen pen te beschrijven zijn. Ziet verkrachte meisjes op een soort van intensive care in tenten, waar zelfs de andere hulpverleners liever niet naar willen kijken. Je hoort verhalen van kinderen die hun ouders vermoord hebben zien worden,  of die van de een op de andere dag door hun buren aangevallen werden. Corton laat ze aan het woord, gaat naast ze op de grond  zitten en luistert . Zijn ontzetting is echt, hij kan het vaak niet aan zien, of aan horen. Hij ontmoet uitgeputte hulpverleners die het vaak ook niet aan kunnen zien, en hij schrijft het op. Eerlijk en met een grote betrokkenheid.  En wij lezen mee, ik vaak met een brok in mijn keel. Je kunt je  afvragen waarom je dit soort boeken leest, zo net voor het slapen gaan, met  zoveel troostrijke literatuur voor handen. Het antwoord is simpel. Omdat zulke verhalen verteld moeten worden en gehoord moeten worden. Er is veel rumoer over  ontwikkelingshulp, er zijn ook veel vragen over het geven van noodhulp en het nut ervan. Ik heb een groot deel van de kritische  boeken over dit onderwerp gelezen en vind dat je áltijd kritisch moet kijken hóe je helpt. Maar als je dit boek leest,  en  ik had steeds de onbedwingbare neiging het naar enkele gedoog- kamerleden  op te sturen, kun je niet met droge ogen beweren dat noodhulp onzin is en alles aan strijkstokken blijft hangen. Noodhulp kan niet alles oplossen. Ook in  vluchtelingenkampen sterven mensen onder mensonwaardige omstandigheden onder de ogen van de hulpverleners. Je kunt niet de wereld redden met noodhulp, maar je kunt wel ménsen redden. Hulp moet je altijd pér mens zien. Ieder mens voor wie er wél perspectief is is er ééntje. En daarom moeten we niet weg kijken van de ellende maar ons mee laten nemen door mensen als Corton en anderen en kijken wat we wél kunnen doen.

 Het moge duidelijk zijn, ik was onder de indruk. Vooral van de betrokkenheid van dit boek, de warmte die er van af straalt. De humor, de  zelfrelativering ook.  Corton spaart zichzelf niet, zijn letterlijke  doodangst bij een naderende stampende zingende stam op oorlogspad die  gewoon een groep zingende vroege kerkgangers blijkt te zijn, zijn onmacht bij geweld op straat waar hij getuige van was, en de dilemma’s over al of niet geld geven aan bedelende kinderen  op straat, of water drinken als de rest dorst heeft, het staat er allemaal in. Het is geen moralistisch boek vol antwoorden of oproepen. Dat die in dit verslag wel staan is  op mijn  conto te schrijven, het is vooral een boek waarin iemand met interesse náást iemand gaat zitten , met volle aandacht lúistert, en dat op schrijft.

 W

een fragment uit dit boek.
Wilde Wereld, Eric Corton, Uitgeverij L.J Veen, 2010

Job

Als je er in geen máánden zo gelukkig en ontspannen uit hebt gezien, als op de dag dat je aankondigt dat je weg gaat, dan is dat weg gaan  hóóg tijd. Sterker nog, dan ben je voor je eigen welzijn al een behoorlijke tijd te laat. Van alle reden die je aan kunt voeren waarom Job Cohen plaats moest maken voor een ander,is de indruk dat de man er zelf ongelukkig van werd voor mij  toch wel het zwaarstwegends. Niets is  zo triest als iemand met  veel kwaliteiten, op een plek waar hij niet tot zijn recht komt. Een van de beste burgemeesters van Amsterdam ooit , bestuurder in hart en nieren,  en een  bij elkaar houder van het eerste uur. Bij elkaar houden  is in het huidige schreeuwerige politieke klimaat bijna een aantijging geworden, maar mij lijkt het, mits je niet weg kijkt van de realiteit, nog steeds een kwaliteit. Vriend en vijand zijn het deze dagen roerend eens, een vriendelijker en meer integere man loopt er op het Binnenhof niet rond. Maar oppositie voeren met zijn poten in de modder, hij kon het niet. Terwijl dat toch op papier een eitje zou moeten zijn. We hebben het meest rechtse kabinet  ooit, dan zou je als ,toen nog, grootste linkse partij toch slapend rijk moeten worden. Maar Cohen kon niets met de uit zijn hoofd geleerde  oneliners van zijn pr-mannen, hij kon niets met het roemoerige geschreeuw in de kamer, hij stotterde ineens in interviews, hakkelde tijdens debatten  en had geen helder en visionair verhaal. Roemer was degene die er fluitend met de knikkers vandoor ging en  Cohen stond erbij en keek erna.  Zag Wilders in het begin de  PVDA nog als zijn grootste opponent waar hij zijn pijlen op moest richten, inmiddels heeft ook hij zijn koers verlegd en krijgt de SP de zwarte Piet. Maar áls je eenmaal wankelt dan heb je geen vijanden die je een bedrijfspoedel noemen meer nodig, dan zijn je vrienden veel gevaarlijker. Lianne Plaumen, die al maanden terug publiekelijk haar handen van hem aftrok,Frans  Timmermans die een mail schreef die wel verdacht snel naar buiten sijpelde, en een fractievergadering op vrijdag waar de hinden geen brood van lustte. Ik doe op deze plek vaak een beroep op het recht op privacy, en betoog met regelmaat dat we toch niet altijd álles hoeven weten, maar van die fractievergadering, wat zou ik daar graag de beelden van willen zien. Er is gehuild en geschreeuwd, zo is er gelekt. Tja, en als je dat dan toch laat lekken, dan wie ik namen en rugnummers, wie er huilde en wie er schreeuwde, met citaten en foto’s . Mijn fantasie maakt overuren, ik zie  slaande schoenen op tafel, en pakken zakdoekjes uit grote hippe  handtassen. Voor de tranen gok ik op Albayrak, maar dat schreeuwen zie ik nog niet zo voor me. Plassterk?, Timmermans? Samson? Cohen zelf?Het doet er allemaal niet meer toe.. Job is weg. En hoewel ik  grote sympathie voor de man heb, ben ik er blij om. Dit kwam niet meer goed.  Het beeld van Job in de polonaise bij omroep Max  heeft maanden in mijn hoofd gezeten. Zelden iemand op camera zo ongelukkig gezien. Ik gun hem beter. Ik denk overigens  nog steeds dat het als premier een heel ander verhaal was geworden, maar dat zullen we nooit weten. Oppositie voeren  en een grote visionaire lijn uit zetten zijn in ieder geval niet zijn grootste kwaliteiten. Dat moge inmiddels duidelijk zijn. Hij had er achteraf gezien nooit aan moeten beginnen. Maar ook hij gokte op de premier-kaart vermoed ik. Ik hoop voor hem dat  de gezondheid van zijn vrouw het toe laat, dat ze even samen op een ver eiland in het zonnetje kunnen zitten, en dat er daarna een baan  die hem past als een ouwe jas, op zijn pad gaat komen. Iets sociaals waarin hij kan besturen en verbinden. Dan ziet hij er binnenkort weer uit als de Job die we kennen .Ondertussen is de slag om zijn opvolging begonnen. Als het binnen de fractie moet valt Lodewijk Asscher af. Ik vermoed dat Samsom en Plassterk zich op gaan werpen als kandidaten, maar misschien  heb ik het mis. We zullen zien. Wordt vervolgd.

W.

Friso

Friso vecht nog steeds voor zijn leven, en het enige wat ik denk bij de niet aflatende stroom nieuws en speculaties is…láát die mensen.

Geef ons áf en toe een update via de RVD en het maakt niet uit als daar niet alles in staat. Het gaat om leven en dood, dan hoeven we voor deze éne keer toch een keer niet alles achter de komma te weten. ik hoor mensen met droge ogen beweren dat wij récht hebben op alle informatie, er ligt iemand voor zijn leven te vechten op de intensive care, wij hebben  even helemaal nérgens recht op. Het is al ontzettend stoer en dapper dat de koningin en Mabel niet door de aanwezige achterdeuren naar binnen sluipen maar gewoon in al hun kwetsbaarheid en verdriet voor de camera’s langs lopen. Dat lijkt mij meer dan genoeg. Dus verder even niet al te veel speculaties, geen artsen die tegen toevallig aanwezige journalisten  van de NRC, niet eens de Telegraaf deze keer, maar de NRC, uit de school klappen, gewoon even onze tijd afwachten, privacy respecteren, en hopen en bidden dat de schade mee valt .Intussen heb ik het te doen met Beatrix, wint Mabel enorm aan sympathie door de arm om de schouder en het kneepje in de arm van Beatrix, en kan ik met mijn hand op mijn hart verklaren dat de door de sneeuw lopende Willem Alexander toen hij zei dat ze  nog niets weten,  écht nog niets wist. Daar was geen letter aan gelogen. Nóg een week kan deze onzekerheid duren, je moet er nog niet aan denken hoe slopend dat is.

Tweets met #Friso kun je trouwens deze dagen  beter niet lezen met , daar wordt je mensbeeld niet echt veel vrolijker van. Maar dat terzijde.

W

Grijs

Het dooit en meteen is mijn inspiratie weg gesmolten. Waar moeten we het over hebben zonder rayonhoofden? Kliklijnen tegen Polen?Aanhoudend recessieleed?Grijze natte mistigheid?Ik vond Wiebe Wieling leuker .Ach als je lang speurt is er altijd licht .Katjes aan de bomen, bloeiende narcissen op mijn tafel, een bed waar ik zonder flanellen borstrok in kan slapen, en, belangrijker nog,  uit kan stappen zonder nadien een ontdooi sessie voor de kachel beneden te moeten  ondergaan.   Zoveel in de barre kou gemaakte  ingevroren stamppot dat ik de recessie fluitend door kom deze maand, en, last but not least, een wc waar mijn vrienden ook weer durven te gaan plassen. Al weet ik dat laatste niet helemaal zeker, vermoedelijk vinden ze ook nu de temperaturen nog iets te barbaars om de sprong te wagen. Vorige week plaste het overigens stukken gezelliger, toen was het hier  met een rode warmte lamp net the red light district. Onder kuise voorwaarde uiteraard… zo hard is de recessie nu ook weer niet toegeslagen.

 En verder rest ons  als immer altijd gelukkig  nog de muziek.

Grijze luchten op de vlucht jagende muziek .

Mooie fado’s van Mercedes Sosa of Madreus,  reage van Bob Marley , Folk van The levellers. Of,weekend tip om de grijzigheid  voor eens en voor al mee weg the krijgen,de recentelijk door mij, oke door mijn onvolprezen broer ontdekt,  band “Needtobreath”.Stereo op tien.

Februariblues gegarandeerd met de noorderzon vertrokken.

W

Net oan

Arme Erben.

Arme Wiebe Wieling

die al drie jaar geoefend had op zíjn openingszin.

Arme vegers in Balk.

Arme Bereburgfabriek,

Chocomel verkopers,

En Unox rookworst fabrikanten.

Arme Willem Alexander

wiens dienstauto al nabij Dokkum gesignaleerd was.

Arme wij.

It get net oan.

Twéé nachtjes vorst te kort,

en een hele vaderlandse droom aan diggelen.

Het werd natuurlijk ook wel een beetje té opgeklopt allemaal,

maar het zou zó leuk geweest zijn.

En ondanks dat  ik in mijn luie stoel ook wel na kon tellen

dat we eigenlijk net twee nachten vorst tekort kwamen

ga je toch hopen.

Oké ,misschien dan nog geen aankondiging,

Maar uitstel.

Uitstel zou al mooi zijn.

Het mocht niet zo zijn.

It get net oan.

Ach ja, de natuur doet wat ie wil,

 dat is in deze tijd waarin we denken alles te kunnen regelen ook wel weer mooi.

En we weten inmiddels wél  alles over”  volle manen in nestjes”, en kwakende eenden,

en dat je in dat geval je noren wel weer in het vet kunt smeren,

en je borstrok in de mottenballen. 

Hadden we anders nóóit geweten.

Het collectief verheugen was  mooi.

Mooiste werkwoord van de Nederlandse taal tenslotte.

De dichtregels van Judith Herzberg zaten vaak in mijn hoofd ;

“Eerst komt het wachten, het verheugen,

Leunend tegen lage muurtjes".

Het verheugen is achter de rug,

Nu weer over tot de orde van de dag.

Maar kan  iemand even nazorg regelen voor Erben?

W

Sipkema

Sipkema was mijn man. Jan Sipkema.Voorzitter van de Friese Elfsteden in 1985, toen de tocht der tochten voor het eerst sinds 22 jaar weer eens door ging. Tevens bedenker van  de sinds die dag historische woorden “ It sil heve".Onwetenden waren wij toen nog. Ja we hádden  natuurlijk wel  de mythische  verhalen gehoord over de afgevroren tenen in  de barre tocht van 63, maar de Elfstedentocht was toch nog vooral iets abstracts. Maar wél  legendarisch, want als ik het me goed herinner heb ik ook die eerste keer midden in de nacht mijn wekker gezet om te kijken. Geen idee hebbende wat mij te wachten stond . De tweede keer was dat wel anders, toen wisten we waar het over hadden en was de gekte collectief. Sipkema werd opgevolgd Henk Kroes, van wie de ook al legendarische woorden,” it geat on” zijn, maar om de een of andere rede is de heer Sipkema me altijd meer bij gebleven. De huidige voorzitter, door mij  dan ook deze dagen nog hardnekkig aangesproken met  ‘de nieuwe Sipkema”, heet Wiebe Wieling .Het is nog even oefenen, maar het bekt lekker. Wiebe Wieling. Met een paar dagen ligt ook  hij  ingeklonken in ons collectieve geheugen. Zijn ijsmeester mag er ook zijn trouwens, luisterend naar de kloeke naam Jan Oostenbrug. Ogend als een stoere Fries die ‘m in 63 nog zelf geschaatst heeft en vol wijsheden over de volle maan, de oost-kerende wind en alle almanakwijsheden die daar ook maar enigszins  mee verbonden zijn. Ik begrijp daar uiteraard niets van, maar de man boezemt mij vertouwen in. Ik negeer dan ook manmoedig de aangekondigde dooi. Het komt vast allemaal goed. Intussen volgen wij, schaatsminnend volk, de verrichtingen van de Friese elfsteden nauwlettend.. De geheime vergadering van zondag stond binnen een kwartier op twitter, de persconferentie maandag werd bezocht alsof de troonsopvolging werd bekend gemaakt, we oreren  over Balk, Woudsend en het  Slotermeer alsof we er zelf vanmorgen nog al sneeuwschuivend de tocht mogelijk aan het maken waren, sturen  verslaggevers om de stemming op de Bonkervaart te peilen, terwijl er nog niets te peilen valt,  en  verblikken of  verblozen niet bij het ooit speciaal voor deze tocht verzonnen woord “ijstransplantatie”. Wil ik normaal gesproken bij dat soort in mijn ogen totaal overbodige geldverslindende acties nog wel eens iets mompelen over de  arme kindertjes in Afrika, deze keer knik ook ik instemmende en aanmoedigend…..ja natúúrlijk, ijstransplantaties. In geen land ter wereld in welke plaatselijke Dikke van Dalen dan ook te vinden. Noch het woord klunen, noch het woord rayonhoofd, noch het woord dweilorkest.  Maar bij ons wel.. Ik vermoed dan ook   dat wij het enige land ter wereld zijn die aan deze collectieve gekte lijden. Toen ik in Roemenie woonde werd een deel van mijn 20 kilo bagage voor een heel jaar toch echt in beslag genomen door mijn schaatsen. Het zou me toch niet gebeuren de barre winter daar zonder schaatsen door te brengen. Daar aangekomen keken ze me aan alsof ik van Mars kwam en was ik waarlijk de enige die op de prachtige wateren daar mijn rondjes schaatste. Meewarig aangekeken als een Hollander waar een steekje mee los was. Geen mens te zien verder. Mijn schoonzus vertelde het zelfde over Zweden. Daar werd  wél geschaatst, maar alleen als een  onschuldige hobby voor kinderen tot twaalf jaar. Begaf je je daar volwassene vrijwillig tussen dan werd je ook daar aangestaard alsof   psychologische hulp en bijstand noodzakelijk was. Maar niet bij ons. Bij ons zitten de talkshows letterlijk na één nacht vorst vol met deskundige om te praten over de tocht der tochten, en ik hou er van. Ik hou van dit land met zijn ijsgekte. Met zijn zelfgemaakte ijsbaan in ieder zichzelf respecterend dorp. Ik houd van de kriebels die bij deze dagen horen, van het bij  het opstaan meteen even teletekst checken, en dat ook nog even vergelijken met de temperaturen van weer online, én die van de krant. Ik hou van het gekrabbel op ijzertjes  dat ik deze dagen volop zag van peuters die net kunnen lopen .Van ijshockeyen met een snel door Opa van hout  gemaakte ijshockeystick tussen een doel van twee roze laarsjes. En  ik ben volgens mij niet de enige die het woord “dooi” blijmoedig negeert, de nationale  koorts loopt iedere dag nog een klein beetje op.

 De heer Sipkema is helaas op 75 jarige leeftijd overleden. Hij zal deze tocht, mocht ie onverhoopt tóch komen, niet meer mee maken, maar kan tevreden terug kijken dat zijn naam nog zo moeiteloos ter sprake komt deze dagen, en wij allen speculeren of zijn opvolger zal kiezen voor de woorden van zijn voorganger, of tóch nog een generatie terug zal gaan en de zijne zal gebruiken;

It sil heve.

Of niet natuurlijk.

W

Pinkpop.

Oke..Springsteen missen op Pinkpop, daar kan ik na enige nazorg, als het echt moet, mee leven,

Maar moet  Mumford and sons daar dan ook nog perse net vóór?

Is dat een complot van hogere muzikale machten om mij tot muzikale wanhoop te drijven.

Ik ben niet jaloers hoor,

Echt niet.

Heus niet.

Ik verwacht nu alleen ieder moment  de aankondiging dat U2  een duet gaat zingen met Huub van der Lubbe,  

terwijl Bob Dylan bij de poort  zingend de programmaboekjes uit deelt,

Eddie Vedder acoustisch  staat te spelen bij de toiletten,

Tom Waits Waltzing Mathilda zingend over de camping fietst

en Otis voor de gelegenheid nog even terug keert  voor de toegift.

W